21 | 09 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

"Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ" - (ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ)

Στη νέα του ταινία ο Αρονόφσκι (Darren Aronofsky), σκιαγραφεί πορτρέτα ανθρώπων που βιώνουν μία φαινομενικά απελπιστική κατάσταση – τουλάχιστον για τους περισσότερους από ’μας.

Οι ίδιοι όμως δείχνουν να μην έχουν χάσει τα ιδανικά τους, παρά μόνο το κορμί τους, που το προσφέρουν σ’ ένα αδηφάγο κοινό, το οποίο περιμένει απ’ αυτούς όλο και περισσότερα...

Ένας μεσήλικας παλαιστής, ο Ράντι (Μίκι Ρουρκ) επιμένει ν’ αγωνίζεται παρά το προχωρημένο της ηλικίας του.

Συνεχίζει να τροφοδοτεί το σώμα του με ύποπτα σκευάσματα για να το διατηρεί στην καλύτερη δυνατή κατάσταση - και φαίνεται πως ακόμη τα καταφέρνει καλά, αφού οι θαυμαστές του γεμίζουν ασφυκτικά τις δευτεροκλασάτες αίθουσες στις οποίες δίνει τις παραστάσεις του.

Οι αντίπαλοί του – νεότεροι σε ηλικία – αναγνωρίζουν την αξία του, θαυμάζουν τη διαδρομή του και τον σέβονται σαν μεγάλο αθλητή.

Τα πάντα είναι ρυθμισμένα από πριν σ’ αυτούς τους στημένους αγώνες - shows. Και παρ’ ότι αυτό είναι κοινό μυστικό, οι οπαδοί παρουσιάζονται, κάθε φορά, το ίδιο ενθουσιώδεις και παραληρούν σε κάθε θεαματικό και παταγώδες σάλτο. Και όσο πιο αιματοβαμμένο το καναβάτσο μετά απ’ αυτό, τόσο το καλύτερο…

Παράλληλα με την ιστορία του Ράντι, παρακολουθούμε και τη ζωή μιας χορεύτριας (Μαρίσα Τομέι). Εμφανίζεται σ’ ένα φτηνό στριπτιζάδικο - κάθε βράδυ δίνει κι εκείνη τη δική της παράσταση και χαρίζει το κορμί της στο δικό της κοινό, για να επιβιώσει. Έχει κι αυτή “λαβές” όπως ο παλαιστής και ρίχνει “νοκ άουτ” τους θαμώνες του μαγαζιού, που κρατούν υψωμένο το χέρι τους δείχνοντάς της ένα χαρτονόμισμα. Ο Ράντι και η χορεύτρια φαίνεται να έχουν επιλέξει τη μοίρα τους, παρά να είναι υποταγμένοι σ’ αυτή. Οι θεατές ζητούν να δουν όλο και περισσότερα. Το κοινό απαιτεί γιατί πληρώνει κι αυτοί είναι υποχρεωμένοι να δώσουν. Πιο πολύ αίμα στο ρινγκ, πιο προκλητικές και πιο πολλά υποσχόμενες βόλτες γύρω απ’ το στύλο. Κανείς όμως δε δείχνει να ενδιαφέρεται για το ποιος πραγματικά “ζει” κάτω απ’ τα γυαλιστερά κολάν της πάλης και τα διχτυωτά καλσόν του στριπτίζ.

Φαίνεται πως δεν υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ των αγώνων στο ρινγκ και του αισθησιακού χορού στα πριβέ δωμάτια. Μοιάζουν να συνδέονται μεταξύ τους, καθώς βασικά χαρακτηριστικά τους είναι η ατέρμονη προσπάθεια για επιτυχία και προβολή, για επιβίωση και διαφυγή.

Ο Αρονόφσκι υφαίνει σιγά – σιγά το σάπιο και καθόλου γυαλιστερό σκηνικό των αποδυτηρίων στις λαϊκές συνοικίες μιας αμερικάνικης μεγαλούπολης. Το σκηνικό γέρνει σταδιακά ώσπου στο τέλος γκρεμίζεται και πέφτει όπως ο Ράντι στο τελευταίο θεαματικό του σάλτο – προς τη δόξα, νομίζεις, μα στην ουσία προς το θάνατο, αφού ήδη γνωρίζει τα σοβαρά προβλήματα καρδιάς που έχει.

Ο σκηνοθέτης επιλέγει να κλείσει μ’ ένα σκοτεινό πλάνο αποφεύγοντας να δείξει τη σκληρή (κι εύκολα συγκινητική) σκηνή του τέλους ενός φτωχοδιάβολου.

Αυτή η ταινία είναι η αποτύπωση ενός ασύλληπτου τρόπου ζωής, με μία τεχνική λεπτομερή μα και λιτή. Η φωτογραφία της δύσκολα θυμίζει τις γνωστές αμερικάνικες παραγωγές. Το μάτι του θεατή μένει γυμνό, χωρίς το προστατευτικό χάδι των ειδικών φίλτρων που προσφέρουν μια πολύχρωμη πραγματικότητα, χωρίς αιχμηρές γωνίες και χωρίς τις ασχήμιες που συναντάμε στη δική μας πεζή καθημερινότητα.

Η κάμερα μοιάζει να ’ναι φορτωμένη σ’ ένα μεθυσμένο ζωύφιο, το οποίο ακολουθεί από πολύ κοντά τους πρωταγωνιστές. Αυτή η τρεμουλιαστή οπτική, χωρίς να κουράζει το θεατή, το φορτίζει ακριβώς όσο χρειάζεται απ’ τα πρώτα κιόλας λεπτά.

Η ταινία χαρακτηρίζεται από μία έντονη αίσθηση σιωπής. Μια βαθιά ερημιά πλανιέται στους πολυσύχναστους χώρους που κινούνται οι πρωταγωνιστές. Κι αυτό δένει καταπληκτικά με τη μοναχικότητα που τους χαρακτηρίζει. Λίγες φορές μόνο, όταν ο Ράντι ανοίγει στη διαπασών το ραδιόφωνο στο παμπάλαιο φορτηγάκι του, η σιωπή καταρρέει και στη θέση της αναδύεται ροκ μουσική της δεκαετίας του ’80. Στους τίτλους του τέλους έρχεται ο Σπρίνγκστιν μ’ ένα εξαιρετικό τραγούδι (Ρέστλερ) και, μ’ ένα τρυφερό και παλαιομοδίτικο ρυθμό, ξεπροβοδίζει τον παλαιστή που υποκλίνεται για τελευταία φορά στο κοινό του.

Ο Μίκι Ρούρκ, με τις ξεθωριασμένες ξανθές ανταύγειες στα μαλλιά του, τα φτηνά γυαλιστερά κολάν του και τις χαρτοταινίες που συγκρατούν την επένδυση από το χιλιοσκισμένο μπουφάν του, ήταν “έτοιμος” γι’ αυτόν το ρόλο. Έτοιμος “φτιαγμένος” ή έτοιμος “χαλασμένος” όπως υποστηρίζουν πολλοί. Ο αφτιασίδωτος τρόπος με τον οποίο μας συστήνει τον ήρωα της ταινίας είναι γοητευτικός.

Η γλυκιά και γήινη Μαρίσα Τομέι κατάφερε να μεταμορφωθεί, με το “χτύπημα των δαχτύλων” και από μια πρωταγωνίστρια οικογενειακών ταινιών να γίνει μία αισθησιακή χορεύτρια που δουλεύει σε πριβέ δωμάτια, για να θρέψει τον 9χρονο γιο της και – ίσως – τη ματαιοδοξία της.

Ο ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ (THE WRESTLER) (2008)

Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι

Σενάριο: Ρόμπερτ Ντ. Σίγκελ

Παίζουν: Μίκι Ρουρκ, Μαρίσα Τομέι, Έβαν Ρέιτσελ Γούντ, Έρνεστ Μίλερ

Share in Facebook
Tweet it!