25 | 06 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΑΟΥΙ ΕΓΙΝΕ FREE ΤΖΑΖ

Από χθες ο Ντέιβιντ Μπάουι είναι 69 ετών. Και έχει καινούργιο άλμπουμ, το 25ο του κατά σειρά, το «Blackstar». Το κυκλοφόρησε ανήμερα των γενεθλίων του, 8 Ιανουαρίου, όπως έκανε και με την προηγούμενη δουλειά του. Ανακοίνωσε δε την κυκλοφορία του, έξυπνος ων, μόλις την Πρωτοχρονιά, ώστε να δημιουργηθεί ο κατάλληλος ντόρος.

Δεν υπάρχουν και νέα δισκάκια τις πρώτες μέρες του χρόνου, κάνει μόνος του παιχνίδι. Στο μάρκετινγκ ο Μπάουι είναι ένας μικρός θεός, ανέκαθεν ήταν, άπιαστος. Ενας αριστοκράτης της μουσικής, δεν δίνει συνεντεύξεις, δεν προωθεί ο ίδιος τις νέες κυκλοφορίες του, δεν κάνει τίποτα από εκείνα που οι ροκ σταρ πρέπει να κάνουν.

Δημήτρης Κανελλόπουλος - efsyn.gr - 10/01/2016

Μοιάζει σαν να έχει εκδώσει «ένα εισιτήριο προς τη λήθη χωρίς επιστροφή» όπως γράφουν οι αγγλικές εφημερίδες. Η αλήθεια είναι πως έχει πάρα πολλά χρόνια να βγάλει έναν πραγματικά καλό δίσκο. Πάντοτε γίνεται σαματάς με τα άλμπουμ του, αποτελούν μέγα μουσικό γεγονός κάθε φορά, όλοι εκστασιάζονται στην αρχή κι έχουν να λένε.

Ο Μπάουι είναι από τις σπουδαιότερες μορφές του ροκ, από τους επιζώντες μιας ανατρεπτικής εποχής που λίγοι έζησαν στην ουσία της και στο χάσιμό της, αλλά η έμπνευσή του έχει βαλτώσει. Γι’ αυτό και δεν θυμόμαστε πολλά δικά του πράγματα τα τελευταία χρόνια. Μειώνει αυτό την αξία του έστω και στο ελάχιστο; Σαφώς και όχι.

Tο «Blackstar» περιέχει επτά τραγούδια συνολικής διάρκειας 45 λεπτών και την παραγωγή υπογράφει, μαζί με τον ίδιο τον Μπάουι, ο πολύς Τόνι Βισκόντι. Αν θέλαμε να δώσουμε με λίγες μόνο λέξεις το μουσικό του στιλ, θα λέγαμε πως παίρνει στοιχεία από την τζαζ αλλά και τον ηλεκτρονικό ήχο των γερμανικών συγκροτημάτων του progressive της δεκαετίας του ’70, όπως ήταν οι Can και οι Kraftwerk.

Η free τζαζ ωστόσο δείχνει να κυριαρχεί, παίζει ρόλο φυσικά και το γεγονός πως η μπάντα του «Blackstar» είναι μια τζαζ μπάντα με τον Νεοϋορκέζο Donny McCaslin στο σαξόφωνο. Τραγούδια singles που θα μεταδίδονται στα ραδιόφωνα πάντως μην περιμένετε να ακούσετε.

Ο «Guardian» στη δισκοκριτική του το βαθμολογεί με τέσσερα αστέρια (στα πέντε!), ο πάντοτε αυστηρός «Guardian», χαρακτηρίζοντάς το ως «μια μαγευτική ρήξη με το παρελθόν». Το πρώτο κομμάτι του, το ομώνυμο, το «μαύρο αστέρι» είναι η απάντηση του καλλιτέχνη στο «Ισλαμικό κράτος». Η έκδοση άλλωστε είναι όλη σε μαύρο και άσπρο.

Ο Μπάουι έχει σταματήσει τις συναυλίες τουλάχιστον μία δεκαετία τώρα. Κάποια προβλήματα υγείας δεν του επιτρέπουν να βγει σε περιοδεία. Αυτό κάνει τον μύθο του ακόμα μεγαλύτερο.

Μια φήμη κυκλοφόρησε πριν από τρία-τέσσερα χρόνια πως θα έπαιζε στο Primavera Festival της Βαρκελώνης και, χωρίς υπερβολή, ξεσηκώθηκε όλος ο κόσμος, μέσα σε λίγες μόνο ώρες δεκάδες χιλιάδες αναζητούσαν εισιτήριο, «έπεσε» το site του φεστιβάλ.

Τελικά αποδείχθηκε πως το τεράστιο billboard σε κάποιο δρόμο της Βαρκελώνης (είχε κυκλοφορήσει σχετική φωτογραφία) δεν ήταν πραγματικό. Πολλοί χάρηκαν στην αρχή, πολλοί περισσότεροι απογοητεύτηκαν στη συνέχεια.

Είχε έρθει και στην Ελλάδα ο Μπάουι, έπαιξε κάποια φορά και στη Λεωφόρο μαζί με τον Ελβις Κοστέλο και τον Λου Ριντ, αλλά η συναυλία πήγε άπατη. Ηταν κακός και ο ίδιος επί σκηνής. Τον πέτυχα όμως μία φορά στο Glastonbury, στο περίφημο εγγλέζικο φεστιβάλ, το 2000.

Ήταν εκείνος που έκλεινε το φεστιβάλ, μπροστά σε 150.000 κόσμο. «Εχω να έρθω εδώ από το 1971», είπε στην αρχή, «ευκαιρία επομένως να παίξουμε όλα τα μεγάλα κομμάτια». Και το έκανε.

Μέσα σε δύο ώρες ακούσαμε όσα τραγούδια θα ήθελε να ακούσει ο πιο ορκισμένος φαν του, ένα προς ένα στη σειρά. «The best of greatest hits», έτσι τη χαρακτήρισε τη συγκεκριμένη εμφάνιση το περιοδικό ΝΜΕ μετά από πολλά χρόνια. Ό,τι κι αν σας πω είναι λίγο...

Share in Facebook
Tweet it!