25 | 06 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

ΣΤΗ ΣΒΕΤΛΑΝΑ ΑΛΕΞΙΕΒΙΤΣ ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2015

Η Λευκορωσίδα Σβετλάνα Αλεξίεβιτς κέρδισε φέτος το Νόμπελ Λογοτεχνίας ανάμεσα σε 198 υποψηφίους, 36 από τους οποίους πρωοτεμφανιζόμενοι. Είναι η συγγραφέας συνταρακτικών βιβλίων - ντοκουμέντο, απαγορευμένων στη χώρα της. Το κύριο έργο της είναι βιβλία με μαρτυρίες, που ανήκουν στην τεκμηριωτική πεζογραφία. «Ζούμε μαζί θύτες και θύματα. Τους θύτες δύσκολα τους βρίσκουμε. Τα θύματα, είναι η κοινωνία μας, είναι πάρα πολλά», λέει η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

«Ζούμε σε δικτατορία, αντιφρονούντες είναι στις φυλακές, η κοινωνία φοβάται και ταυτόχρονα είναι μία χυδαία καταναλωτική κοινωνία, οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική. Είναι μια κακή εποχή», έλεγε το 2013 στο ίδιο πρακτορείο.

Δημοσιογράφος και συγγραφέας, τιμάται για «το πολυφωνικό της έργο, μαρτυρία για τα δεινά και το θάρρος στην εποχή μας» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Σουηδική Ακαδημία.

efsyn.gr - 08/10/2015

Στις 2 μ.μ. ώρα Ελλάδας άνοιξε η βαριά ξύλινη πόρτα στη Στοκχόλμη και η καθηγήτρια Αισθητικής και Λογοτεχνίας Σάρα Ντάνιους (η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε τη θέση του μόνιμου γραμματέα της Ακαδημίας) ανακοίνωσε το όνομα της Αλεξίεβιτς.

Υποψήφιοι ήταν επίσης ο Αμερικανός Φίλιπ Ρόθ, ο Γιαπωνέζος Χαρούκι Μουρακάμι, ο Νορβηγός Γιον Φόσε, η Αμερικανίδα Τζόϋς Οουτς, ο Αυστριακός Πέτερ  Χάντκε, ο Ισραηλινός Άμος Οζ και ο Τζον Μπάνβιλ.

Η 67χρονη συγγραφέας, που γεννήθηκε στην Ουκρανία και μεγάλωσε στη Λευκορωσία, έχει δουλέψει ως δημοσιογράφος, ενώ έχει γράψει διηγήματα, θεατρικά έργα, σενάρια για ντοκιμαντέρ.

Τα βιβλία της κυκλοφορούν μεταφρασμένα σε δεκάδες χώρες, όχι όμως και στην πατρίδα της, που δεν της συγχωρεί τη σύνθεση του πορτρέτου του ανίκανου για την ελευθερία «homo sovieticus».

Ξεχωρίζει αυτό για το «Τσερνόμπιλ - Ένα χρονικό του μέλλοντος» (1996), που περιλαμβάνει μαρτυρίες για το την πυρηνική καταστροφή του 1986, που συνέλεξε η συγγραφέας περιπλανώμενη στην Απαγορευμένη Ζώνη, με κίνδυνο της υγείας της και της ζωής της.

Εργάστηκε για περισσότερα από δέκα χρόνια για το Τσερνόμπιλ: Ενα Χρονικό του Μέλλοντος, ένα βιβλίο που βασίζεται στις μαρτυρίες των χιλιάδων ανθρώπων που εργάστηκαν μετά την τραγωδία για τη διευθέτηση του χώρου και το σφράγισμα του πυρηνικού σταθμού.

Το πρώτο της βιβλίο «Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας» (1985), περιέχει μαρτυρίες γυναικών που πολέμησαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το βιβλίο επικρίθηκε διότι «διέλυε την ηρωική εικόνα της σοβιετικής γυναίκας», δεν εκδόθηκε παρά το 1985 κατά την εποχή της Περεστρόικα και την έκανε αμέσως γνωστή στη Σοβιετική Ενωση και στο εξωτερικό.

Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τελευταίοι Μάρτυρες», στο οποίο ενήλικοι ανακαλούν τις παιδικές τους αναμνήσεις από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το 1989 η Αλεξίεβιτς αποκάλυψε στο «Οι Μολυβένιοι Στρατιώτες» τη σκληρή αλήθεια για τον δεκαετή «άγνωστο» πόλεμο των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν.

Η έκδοση, απαγορευμένη επί πολλά χρόνια, προκάλεσε οξύτατες αντιδράσεις τόσο από στρατιωτικούς κύκλους όσο και από εκπροσώπους του παλαιού καθεστώτος, οι οποίες μάλιστα κατέληξαν σε δικαστική δίωξη της συγγραφέα.

Το 1993 εξέδωσε το βιβλίο «Γοητευμένοι από τον θάνατο», με θέμα τις αυτοκτονίες που σημειώθηκαν στην πρώην ΕΣΣΔ μετά την πτώση του κομμουνισμού.

Το τελευταίο της βιβλίο μεταφρασμένο στα γαλλικά, «Το Τέλος του Κόκκινου Ανθρώπου ή Εποχή του Τέλους των Ψευδαισθήσεων», τιμήθηκε με το βραβείο δοκιμίου Medicis 2013. Η συγγραφέας συνθέτει σε αυτό, 20 χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης, ένα αμείλικτο πορτρέτο του «homo sovieticus».

«Τον γνωρίζω αυτόν τον Κόκκινο Άνθρωπο, είμαι εγώ, οι άνθρωποι που με περιστοιχίζουν, οι γονείς μου», δήλωνε στο περιοδικό Ogoniok το 2013. «Ο κόκκινος άνθρωπος δεν έχει εξαφανιστεί. Ο αποχαιρετισμός θα είναι πολύ μακροχρόνιος», έλεγε σε συνέντευξή της πέρυσι στο Μινσκ.

«Σήμερα, η Ουκρανία είναι παράδειγμα για όλους. Η επιθυμία για την πλήρη ρήξη με το παρελθόν αξίζει σεβασμού», έλεγε φοβούμενη τις συνέπειες της πολυαίμακτης σύρραξης στην Ουκρανία.

«Πιστεύω ότι η (σοβιετική) Αυτοκρατορία δεν έχει εξαφανιστεί. Και προσωπικά, έχω την αίσθηση ότι δεν θα εξαφανιστεί εάν δεν χυθεί αίμα».

Έχει τιμηθεί με πλήθος διεθνών διακρίσεων, μεταξύ των οποίων το βραβείο της Ένωσης Συγγραφέων Σουηδίας.

Share in Facebook
Tweet it!