15 | 12 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

ΟΙ 50 ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΝΤΡΑΜΕΡΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

(Σύμφωνα με το ιντερνετικό μουσικό περιοδικό Gigwise, με έδρα τη Μ. Βρετανία)

50. Brian Chase (γ.1978) “Yeah Yeah Yeahs”

49. Mike Joyce (γ.1963) “The Smiths”

48. Al Jackson, Jr. (1935-1975) “Booker T & The MGs”

47. Steve Shelley (γ.1962) “Sonic Youth”

46. Meg White (γ.1974) “The White Stripes”

45. Ian Paice (γ.1948) “Deep Purple”

44. Chad Smith (γ.1961) “Red Hot Chili Peppers”

43. Ringo Starr (γ.1940) “The Beatles”

42. Tommy Lee (γ.1962) “Motley Crue”

41. Glenn Kotche (γ.1970) “Wilco”

40. D.J. Fontana (γ.1931) “Elvis Presley”

39. Dominic Howard (γ.1977) “Muse”

38. Larry Mullen, Jr. (γ.1961) “U2”

37. Jon Theodore (γ.1973) “The Mars Volta”

36. Rick Buckler (γ.1955) “The Jam”

35. Steven Adler (γ.1965) “Guns ’n’ Roses”

34. Chris Adler (γ.1972) “Lamb of God”

33. John Densmore (γ.1944) “The Doors”

32. Mitch Mitchell (1947-2008) “The Jimi Hendrix Experience”

31. Nicko McBrain (γ.1952) “Iron Maiden”

30. Topper Headon (γ.1955) “The Clash”

29. Stephen Morris (γ.1957) “Joy Division”

28. David Lovering (γ.1961) “Pixies”

27. Charlie Watts (γ.1941) “The Rolling Stones”

26. Phil Selway (γ.1967) “Radiohead”

25. Vinnie Paul (γ.1964) “Pantera”

24. Mike Portnoy (γ.1967) “Dream Theatre”

23. Brann Dailor (γ.1975) “Mastodon”

22. Bill Ward (γ.1948) “Black Sabbath”

21. Roger Taylor (γ.1949) “Queen”

20. Joey Jordison (γ.1975) “Slipknot”

19. Dave Lombardo (γ.1965) “Slayer”

18. Tommy Aldridge (γ.1950) “Ozzy Osbourne”

17. Taylor Hawkins (γ.1972) “Foo Fighters”

16. Dave Grohl (γ.1969) “Nirvana”

15. Bill Bruford (γ.1949) “Yes”

14. Lars Ulrich (γ.1963) “Metallica”

13. Ginger Baker (γ.1939) “Cream”

12. Stewart Copeland  (γ.1952) “The Police”

11. Terry Bozzio (γ.1950) “Frank Zappa”

10. Phil Collins (γ.1951) “Genesis” - Φέρνοντας το έντονο, φουτουριστικό του ντράμινγκ στους Genesis, τους βοήθησε να γίνουν οι προγκρέσιβ-γίγαντες που εξακολουθούν να είναι και σήμερα, και το έργο του -με τα μυριάδων μορφών περκάσιον- στο σόλο ντεμπούτο του “Face Value” στα 1981 τον έφερε σε ένα πραγματικό σούπερ-σταρ-στάτους και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

9. Gene Krupa (1909-1973) - Ένας από τους επιδραστικότερους ανθρώπους στη λίστα μας, ντράμερ της τζαζ και των μπιγκ μπαντς, ήταν διαβόητος στην εποχή του για την ταχεία κίνησή του με τα στικς και την εκτός ισορροπίας τεχνική του. Γεννημένος το 1909, σε όλη τη ζωή του, αυτός ο Αμερικανός, πάντα προσπαθούσε να ωθήσει τα όρια προς τα εμπρός. Όσοι αρέσκονται στους John Bonham, Keith Moon και Neil Peart, αναφέρουν όλοι τους τον Krupa ως επιρροή.

8. Carl Palmer (γ.1950) - Μετά τη διάλυση των Emerson, Lake & Palmer το 1978, ο Carl αμέσως πήγε στους προγκρέσιβ-γίγαντες Asia, όπου και πάλι ξεχώρισε για τα αστραπιαία σόλο του, κατά καιρούς ξεπερνώντας τους παραπάνω από επιφανείς συντρόφους του στην μπάντα. Σύμφωνα με μια συνέντευξη στο περιοδικό People το 1982, ο Palmer ισχυρίστηκε ότι σε ηλικία 14 ετών και έχοντας παίξει τύμπανα για τρία μόνο χρόνια, ήταν «ήδη στα μισά του δρόμου». Εκ των υστέρων αυτό είναι ένα θαυμάσιο πράγμα.

7. Rick Allen (γ.1963) “Def Leppard” - Στην αντίστροφη μέτρησή μας, ο Allen είναι εντελώς μοναδικός. Ενώ οι περισσότεροι ντράμερς έπρεπε απλώς να αντέξουν αλαζονικούς φρόντμεν κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους, ο Allen έπρεπε να παίζει με ένα μόνο χέρι. Ο Allen χρειάστηκε να υποβληθεί σε πλήρη ακρωτηριασμό του αριστερού χεριού του μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα όταν ήταν 21 ετών. Μέσα από τις αντιξοότητες, όμως, έχει γίνει ένας από τους πραγματικά ξεχωριστούς ντράμερς της ροκ.

6. Buddy Rich (1917-1987) - Γεννημένος από ένα καλλιτεχνικό ζευγάρι του βοντβίλ, ο νεαρός Buddy φέρεται να ήταν το δεύτερο πιο ακριβοπληρωμένο παιδί-καλλιτέχνης της εποχής του. Ένας πραγματικά φοβερός ντράμερ της τζαζ, συνεργάστηκε με ονόματα όπως ο Nat King Cole και η Ella Fitzgerald. Ένας από τους πρώτους που κατάφερε το ρολάρισμα με το ένα χέρι -και με αριστερό και με δεξί- ο Rich έχει γίνει σεβαστός εδώ και δεκαετίες από ντράμερς όλων των ειδών για την εξαιρετικά ομαλή εκτέλεση και την κινησιολογία.

5. Jimmy Chamberlin (γ.1964) “The Smashing Pumpkins” - Ως ντράμερ των Smashing Pumpkins, ο Jimmy Chamberlin είχε να διαπραγματευτεί με το κινούμενο εγώ που λέγεται Billy Corgan για 20 χρόνια. Αλλά επίσης είχε να ανταγωνιστεί μαζί του μουσικά, φέρνοντας το τζαζ παρελθόν του στο βαρύ, μελαγχολικό ήχο των Pumpkins. Είναι γνωστός για τα -σαν αστραπή- γρήγορα χέρια του, καθώς και για την ενσωμάτωση διαφορετικών στυλ στη ροκ αρένα. Ένας αληθινός θρύλος των στικς.

4. Neil Peart (γ.1952) “Rush” - Ένα από τα “κόλπα” του Peart είναι να χρησιμοποιεί το κάτω άκρο των ντραμ-στικς του, προφανώς επειδή, πριν από πολλά χρόνια, τα στικς του έσπασαν και δεν μπορούσε ν’ αγοράσει νέα. Τα επικά σόλο του και η 360 μοιρών ντραμ-κιτ κατέγραψαν τον στιχουργό των Rush ως έναν από τους πιο σεβαστούς περκασιονίστες στην ιστορία της ροκ. Ο Peart έκανε χρήση μιάς πληθώρας εργαλείων για να δημιουργήσει έναν -όσο το δυνατόν- εκλεκτικό ήχο, στα οποία εργαλεία συμπεριλαμβάνονται σωληνοειδή κουδούνια, τεμπλ-μπλοκ τρίγωνα, τυμπανάκια και ντραμ-μασίνς.

3. Danny Carey (γ.1961) “Tool” - Όπως για πολλούς χέβι μέταλ ντράμερς στον κατάλογο, οι ρίζες του Carey βρίσκονται στο τζαζ ντράμινγκ για το οποίο έλαβε εκπαίδευση στα σέβεντις. Μετά τη λείανση των μουσικών του ικανοτήτων και την ανάπτυξη μιάς εμμονής για τον αποκρυφισμό (εξ ου και τα σύμβολα των Tools), o Carey σχημάτισε τους Tools το 1990, μία από τις πιο διάσημες και αινιγματικές μπάντες των τελευταίων χρόνων. Ένας ακόμα ντράμινγκ μύθος.

2. Keith Moon (1946-1978) “The Who” - Όντας το απόλυτο ροκ εντ ρολ Χελ-ρέιζερ, το ντράμινγκ στυλ του Keith Moon ήταν μια αντανάκλαση των άγριων γελοιοτήτων του πάνω και κάτω από τη σκηνή. Συνήθως αγνοώντας αποδεκτούς χρονικούς κανόνες, ο ήχος των Who στιγματίστηκε από τους οφ-μπιτ ρυθμούς του Moon, απερίσκεπτα εγκαταλελειμμένος και αυτο-ασφαλισμένος με τα ντραμ-στικς. Έσπασε τόσα ντραμ-κιτς όσα δωμάτια ξενοδοχείων, αλλά το πασίγνωστό του στάτους οφείλει τόσα στην ικανότητά του όσα και στον αδάμαστο τρόπο ζωής του.

1. John Bonham (1948-1980) “Led Zeppelin” - Τι έχει μείνει να πούμε για τον John Bonham, που δεν έχει ήδη ειπωθεί; Σίγουρα ο κτύπος της καρδιάς της μεγαλύτερης ροκ πράξης που έχει περπατήσει στον Πλανήτη Γη, του οποίου η καθαρή επιδεξιότητα, η ταχύτητα και η γκρούβι αίσθηση σπάνια έχει παραλληλιστεί στον κόσμο της μουσικής. Το πιο σημαντικό, ο Bonham είναι το σημείο αναφοράς για κάθε επίδοξο ροκ ντράμερ που θα ακολουθήσει. Παρά το γεγονός ότι είναι σχεδόν τρεις δεκαετίες από το θάνατό του, η κληρονομιά του παραμένει.

Share in Facebook
Tweet it!