16 | 12 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

ΤΙ ΕΙΝ' Η ΕΥΡΩΠΗ ΜΑΣ;

Mε την υπερψήφιση του τρίτου (και βαρύτερου) μνημονίου, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί νομοτελειακά την πορεία του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. προς τη διάσπαση και τη σταδιακή απαξίωση, οι σοβαρότεροι προασπιστές του «οδυνηρού συμβιβασμού» της 12ης Ιουλίου επιστρατεύουν κυρίως δύο επιχειρήματα.

Το πρώτο είναι οικονομικό και περιορίζεται στην αποτίμηση του (πραγματικού ή εικαζόμενου) κόστους των εκατέρωθεν δυνητικών επιλογών.

Παρά τον φαινομενικά «τεχνικό» του χαρακτήρα, δεν παύει φυσικά να υπακούει σε οφθαλμοφανείς ταξικές ιεραρχήσεις: «Αυτό που δεν θα άντεχε η πρώτη αριστερή κυβέρνηση», ξεκαθάρισε λ.χ. ο Νίκος Παππάς σε τούτην εδώ την εφημερίδα (20.7), «θα ήταν η κατάρρευση μιας τράπεζας και η απώλεια καταθέσεων»˙ η μοίρα όσων δεν έχουν καταθέσεις (και συνεπώς έχουν ακόμη λιγότερα περιθώρια αξιοπρεπούς επιβίωσης στο μνημονιακό μας μέλλον) αφορά, προφανώς, κάποιους άλλους.

efsyn.gr - Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΩΝ ΤΟΙΧΩΝ - Τάσος Κωστόπουλος - 24/08/2015

Οι περισσότεροι από τους πρωτοκλασάτους υπουργούς της «πρώτης αριστερής κυβέρνησης» διαθέτουν άλλωστε αρκετά παχυλό τραπεζικό κομπόδεμα για να παραμείνουν υπεράνω τέτοιων ανησυχιών.

Το δεύτερο επιχείρημα είναι καθαρά πολιτικό: η ανάγκη να διαφυλαχθεί η «ευρωπαϊκή πορεία» και ταυτότητα της χώρας.

Η αρχική ιδέα ανάγεται στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όταν η ένταξη στην τότε ΕΟΚ λειτουργούσε όντως ως πολιτική διασφάλιση της εύθραυστης ακόμη κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και ως μηχανισμός διεύρυνσης του θεσμικού εκδημοκρατισμού, αφήνοντας ταυτόχρονα ανοιχτή την προοπτική μιας συλλογικής οικονομικής αναβάθμισης μέσω της πρόσβασης στην ανθηρή δυτικοευρωπαϊκή «κοινή αγορά».

Πόσο ισχύει όμως κάτι τέτοιο για τη σημερινή Ε.Ε. των πολλαπλών στεγανών και ταχυτήτων (μια «κοινότητα» που χωράει τερατώδεις αποκλίσεις, όχι μόνο στο επίπεδο του κατά κεφαλήν εισοδήματος, αλλά ακόμη και σ’ εκείνο των δημοκρατικών ελευθεριών, βλ. Βαλτική), σε μια μάλιστα εποχή όπου κυρίαρχη τάση αναδεικνύεται σχεδόν παντού η στροφή προς την εθνικιστική περιχαράκωση και την Ακροδεξιά;

Η ίδια η έννοια της «Ευρώπης» εμπεριέχει άλλωστε τα πιο αντιφατικά συμφραζόμενα, διεκδικούμενη εξίσου βάσιμα από φιλελεύθερους, ριζοσπάστες, σοσιαλιστές και χιτλερικούς, καθένας από τους οποίους παραπέμπει στον δικό του ιδρυτικό μύθο.

Πρωταρχική μήτρα της «ευρωπαϊκής ταυτότητας» δεν υπήρξε ωστόσο η Γαλλική Επανάσταση του 1789, αλλά η μισαλλοδοξία του ύστερου Μεσαίωνα, μισαλλοδοξία που συγκρότησε τη νοερή κοινότητα της (δυτικής) Χριστιανοσύνης μέσω της κατασκευής και της στοχοποίησης του διττού συλλογικού εχθρού –εξωτερικού (Ισλάμ) κι εσωτερικού (Εβραίοι, μάγισσες, αιρετικοί), περνώντας και τους δύο διά πυρός και σιδήρου.

Η φαντασιακή σύνδεση αυτής της ταυτότητας με την (εξιδανικευμένη) κλασική αρχαιότητα προέκυψε πολύ αργότερα, τον 19ο αιώνα, ως καθαρά αντεπαναστατικό εγχείρημα: επίκληση μιας λαμπρής «καταγωγής» (και των προνομίων που «απέρρεαν» δικαιωματικά απ’ αυτήν), προκειμένου να καταπολεμηθούν τα κηρύγματα για ισότητα και πανανθρώπινη αδερφοσύνη˙ εξ ου και γεννοβόλησε, με τη σειρά της, φυλετικές θεωρίες και πολιτικά τέρατα.

Η ευρωπαϊκή σημαία νομιμοποίησε αποικιακούς πολέμους («εκπολιτιστικό φορτίο του λευκού ανθρώπου») και το ναζιστικό σχέδιο της επιστροφής σε μια φυλετικά ιεραρχημένη δουλοκτητική κοινωνία, απαλλαγμένη από κάθε λογής «υπανθρώπους», ενώ οι στρατιές της ελευθερίας και της ισότητας μάχονταν για μια καλύτερη Οικουμένη.

(Φωτογραφία 1) | Τάσος Κωστόπουλος

Παλιές και ξεχασμένες ιστορίες; Κάθε άλλο. Η ταύτιση της «ευρωπαϊκής» ταυτότητας με τη χριστιανική αποτελεί και στη χώρα μας εξαιρετικά διαδεδομένη πρόσληψη˙ στο πρόσφατο παρελθόν προβλήθηκε ως επιχείρημα αποκλεισμού της Τουρκίας από την Ε.Ε. (φωτογραφία 1) και, με δεδομένο το σοκ από την προέλαση του ισλαμοφασισμού στη ρημαγμένη ενδοχώρα της Μέσης Ανατολής, κάθε άλλο παρά προβλέπεται να υποχωρήσει.

(Φωτογραφία 2) | Τάσος Κωστόπουλος

Ποιος θυμάται, άλλωστε, σήμερα τις ανθρωπιστικές ευαισθησίες που ενέπνεαν προ δεκαετίας τις αντιδράσεις για το ρατσιστικό «Φρούριο Ευρώπη» της συνθήκης Σένγκεν (φωτογραφία 2);

Και τι είδους ουσιαστική νομιμοποίηση διατηρούν οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί, όταν ο πρόεδρος της Κομισιόν, ο «πρωθυπουργός» με άλλα λόγια της Ενωσης, δηλώνει πανηγυρικά πως «δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή ενάντια στις ευρωπαϊκές συνθήκες» (Le Figaro 29.1.2015), η δε γραμματεία του Eurogroup διακηρύσσει ότι το αποφασιστικότερο όργανο της σημερινής Ε.Ε. «δεν έχει νομική υπόσταση και συνεπώς η δραστηριότητα του προέδρου του δεν περιορίζεται από κανένα νόμο» (27.6.2015);

(Φωτογραφία 3) | Τάσος Κωστόπουλος

(Φωτογραφία 3) | Τάσος Κωστόπουλος

Καθόλου περίεργο που η «υπαρκτή Ευρώπη» εκλαμβάνεται πια όλο και περισσότερο ως ένας μηχανισμός αυταρχικής πολιτικής επιβολής και οικονομικής λεηλασίας (φωτογραφίες 3-4)...

(Φωτογραφία 5) | Τάσος Κωστόπουλος

... με τους οπαδούς της να μην έχουν ν’ αντιτάξουν παρά το απόλυτο κενό ενός «ουρανού με αστέρια» (φωτογραφία 5).

Share in Facebook
Tweet it!