15 | 12 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

ΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΟΥ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥ

Τις επόμενες ημέρες είναι αρκετά πιθανό η ελληνική κυβέρνηση να έχει καταλήξει σε μια συμφωνία με τους πιστωτές, η οποία, όπως φαίνεται, θα είναι πιο επώδυνη από την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης, όσον αφορά στα δημοσιονομικά μέτρα.

Από την άλλη πλευρά, η διευθέτηση του χρέους για μια ακόμη φορά εξορκίζεται από την Α. Μέρκελ, ενώ τον αντίστοιχο ρόλο για το αναπτυξιακό πρόγραμμα αναλαμβάνει ο Ζ. Κ. Γιούνκερ, αναφέροντας ότι υπάρχουν τα εγκεκριμένα 35 δισ. € έως το 2020, ποσό που ούτως ή άλλως δικαιούται η Ελλάδα από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να αξιοποιηθεί, με βάση της συγκεκριμένη συγκυρία και τη δομή του προγράμματος.

Όσαν αφορά στα δημοσιονομικά μέτρα είναι προφανές ότι για πρώτη φορά η κατανομή τους γίνεται με κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά αυτό που κατανέμεται δίκαια είναι το αρνητικού προσήμου πρόσθετο βάρος, δεν πρόκειται για θετικής κατεύθυνσης αναδιανομή περιουσίας ή εισοδημάτων.

efsyn.gr - 23/06/2015

Είναι προφανές ότι και η συγκεκριμένη δέσμη μέτρων δεν μπορεί παρά να έχει υφεσιακά αποτελέσματα, γεγονός που θα μας οδηγήσει σε ένα χειρότερο σημείο από το σημερινό, με το δείκτη χρέος προς ΑΕΠ να έχει αυξηθεί περισσότερο, με δεδομένο ότι οι πληρωμές τοκοχρεολυσίων παραμένουν αναλλοίωτες και δεν υπάρχει ουσιαστική αναπτυξιακή πολιτική.

Οι πιστωτές απαιτούν συγκεκριμένα μέτρα και πλάνο εφαρμογής τους όσον αφορά στο δημοσιοοικονομικό, προκειμένου να είναι προσαρμοσμένα στο χρονοδιάγραμμα εξυπηρέτησης του χρέους, αλλά δεν δείχνουν την αντίστοιχη προσήλωση στη δημιουργία των μέσων αποπληρωμής του χρέους, μέσω συγκεκριμένων μέτρων αναπτυξιακής πολιτικής και αυστηρού χρονοδιαγράμματος.

Άλλη μια επί χάρτου αντεπιστημονική άσκηση, με στόχο ένα απλοϊκότατο λογιστικό προβλεπόμενο ισοζύγιο σε μια οικονομία χωρίς πραγματικούς πόρους, η οποία δυστυχώς έχει παρασύρει και την κυβέρνηση.

Πάντως, πρέπει να επισημανθεί ότι τελευταίες ημέρες, με βάση τις διαφαινόμενες αυξημένες πιθανότητες μη σύγκλισης, είχε αρχίσει να διαρρέει από χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς η θέση ότι η μη πληρωμή φορέων, όπως το ΔΝΤ και η ΕΕ δε συνιστά πιστωτικό γεγονός, σε πείσμα μεγάλης μερίδας εγχώριων που «Μένουν Ευρώπη» και φυσικά Ελλάδα, εξόδοις των υπολοίπων (φορολογούμενων ή μεταναστεύοντων) Ελλήνων και οι οποίοι απαιτούν την αυστηρή τήρηση των υποχρεώσεών μας, στα προσυμφωνηθέντα χρονικά πλαίσια.

Ας δούμε την ιστορία από μια άλλη οπτική γωνία.

Οι ηγέτες της Γερμανίας και των υπόλοιπων χωρών της ΕΕ πείστηκαν από το ΔΝΤ και θεώρησαν ότι η λύση που τους προσέφερε το 2010 για το ελληνικό χρέος είναι επιτεύξιμη, ενώ παράλληλα επιδόθηκαν σε έναν άνευ προηγουμένου απρεπή βερμπαλισμό, επιρρίπτοντας όλη την ευθύνη για την κατάσταση στους Ελληνες πολίτες, δημιουργώντας και συντηρώντας μια συγκεκριμένη εικόνα στον πληθυσμό τους, αλλά και εντός των ίδιων των κομμάτων τους.

Είναι αδύνατον για τους σημερινούς ηγέτες να δεχθούν μια αναδιάρθρωση του χρέους, για την οποία έχουν πειστεί από τους ίδιους ή τους προκατόχους τους οι πολίτες τους ότι θα επιβαρύνει άμεσα το εισόδημα και την περιουσία τους.

Είναι πολύ πιθανόν οι ίδιοι ηγέτες ή οι αντικαταστάτες τους να έχουν αλλάξει άποψη για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, αλλά εγκλωβισμένοι από την ίδια τη ρητορική τους δεν υπάρχει τρόπος για να διαφύγουν από την τύρβη της πορείας που έχουν χαράξει και ακολουθούν ευλαβικά, διογκώνοντας το πρόβλημα, εκτός και αν τους το επέτρεπε μόνο ένα πραγματικό γεγονός.

Το γεγονός αυτό δεν θα μπορούσε πιθανότατα να είναι άλλο από ένα πιστωτικό γεγονός.

Σε αυτή την περίπτωση, μέσα από ένα δαίδαλο χρηματοπιστωτικών ογργανισμών και εργαλείων, η ΕΕ θα μπορούσε προσωρινά να καλύψει τις απαιτήσεις του ΔΝΤ, με αποτέλεσμα να μην χαρακτηριστεί τελικά πιστωτικό γεγονός, ενώ όλοι θα εργάζονταν για ένα αμοιβαία επωφελές σωτήριο σχέδιο γενναίας αναδιάρθρωσης του χρέους, με μοναδική πλέον απευκταία εναλλακτική την αμοιβαία επιζήμια βίαιη απομείωσή του.

Σε αυτή την περίπτωση μάλιστα οι ευρωπαίοι ηγέτες θα αντέστρεφαν τη ρητορική τους, παρουσιάζοντας τη νέα συμφωνία ως μια νέα ημέρα για την Ευρώπη.

Στην πραγματική ζωή, όμως, οι δύο πλευρές βαδίζουν αρμονικά το δρόμο προς το κενό, όπως στο περίφημο δίλημμα του φυλακισμένου, μεγιστοποιώντας η κάθε πλευρά τις αυριανές απώλειες της άλλης, σωρεύοντας μεγαλύτερο χρέος προς μελλοντική διαγραφή.

Η Ευρώπη προτάσσει το «λογιστικής ηθικής» επιχείρημα ότι μετά από μια αναδιάρθρωση του χρέους η Ελλάδα θα συνεχίσει το δρόμο των ελλειμμάτων, πιο απελευθερωμένη, ενώ η ελληνική πλευρά φοβάται τις συνέπειες τεχνητής ή πραγματικής αργεντινοποίησης της οικονομίας, ενώ παράλληλα οι πλέον γνήσιοι ιεροκήρυκες και υλοποιητές των μνημονίων, με ιστορικές καταβολές από την άκρα δεξιά έως την κομμουνιστική ορθοδοξία, απειλούν άμεσα ή έμμεσα με φυλακές και εκτελέσεις σε περίπτωση πιστωτικού γεγονότος, στα πλαίσια του τρέχοντος νεοφιλελεύθερου πολιτισμού τους.

Ένα είναι βέβαιο, όταν επιχειρείς εκ νέου να λύσεις ένα πρόβλημα που απέτυχες να λύσεις, χρησιμοποιώντας την ίδια λανθασμένη μέθοδο, το αποτέλεσμα δεν θα αλλάξει γιατί το σύμπαν συνωμοτεί για να να μπορέσεις εσύ να το λύσεις, στη δε πραγματική οικονομία το αποτέλεσμα πολλαπλών ίδιων λανθασμένων εγχειρημάτων είναι σωρευτικό και στην περίπτωσή μας το χρέος θα γιγαντώνεται για έναν όλο και περισσότερο φτωχό πληθυσμό, σε μια μονιμοποιημένη υφεσιακή πραγματικότητα. Εκτός και αν, στα πλαίσια ενός πολύπλοκου διπλωματικού σχεδίου, η κυβέρνηση έχει μια λύση, η οποία δεν είναι ορατή έως σήμερα. Η ελπίδα είναι ακόμα ζωντανή.

Ο Συστημικός

(Υ.Γ. στην ελληνική παράδοση υπάρχουν διάφορες ιστορίες με τον καλεσμένο – μουσαφίρη που προσπαθούν με κάθε τρόπο να διώξουν οι οικοδεσπότες, χωρίς να του το πουν όμως για λόγους ευγένειας)

Share in Facebook
Tweet it!