14 | 12 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

PAOLO FLORES D' ARCAIS "ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ"

Εκτός από τον Πάπα, έχετε έρθει πολλές φορές σε ρήξη με τον αρχηγό της κοσμικής εξουσίας. Σε ένα άρθρο σας υποστηρίζετε ότι το καθεστώς του Μπερλουσκόνι μπορεί να μην είναι φασιστικό αλλά αναμφίβολα αποτελεί μια νέα μορφή καταστροφής δημοκρατικών θεσμών.

– Ο μπερλουσκονισμός δεν είναι φασισμός (ακόμη), κι ας ελπίσουμε ότι δεν θα γίνει στο μέλλον. Ωστόσο, μέρα με τη μέρα, η δημοκρατία μας διαλύεται. Ξέρετε, δημοκρατία δεν σημαίνει μόνο να πηγαίνουμε στις κάλπες κάθε 4 ή 5 χρόνια.

Δημοκρατία είναι επίσης η ποιότητα ενημέρωσης που διαθέτει κανείς τα χρόνια που μεσολαβούν μέχρι τις επόμενες εκλογές. Είναι η πληροφόρηση, αλλά και η δυνατότητα αληθινού διαλόγου. Εάν δεν υπάρχει επαρκής ενημέρωση -αμερόληπτη, ελεύθερη, πλουραλιστική- τότε ακρωτηριάζεται η ελευθερία επιλογής του καθενός μας. Στην Ιταλία περίπου το 90% του πληθυσμού ενημερώνεται από τα τηλεοπτικά κανάλια. Στην τηλεόραση όμως ο διάλογος μετατρέπεται σε σόου. Ενα πολιτικό σόου δεν είναι αυτό που χρειάζεται μια δημοκρατία. Η Ιταλία σήμερα αγωνίζεται για μια ουσιαστική δημοκρατία.

Σελάνα Βροντή - kathimerini.gr - 23/04/2011

Δικαστικές αποφάσεις υποστηρίζουν ανοιχτά ότι το κόμμα «Φόρτσα Ιτάλια» συνδέεται με την ηγεσία της μαφίας. Εν τω μεταξύ, τα πρωθυπουργικά ροζ σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο. Παρόλα αυτά ο Μπερλουσκόνι αποδεικνύεται εξπέρ της πολιτειακής επιβίωσης. Αυτό συμβαίνει επειδή οι Ιταλοί βλέπουν πολλή τηλεόραση;

– Στις δυτικές κοινωνίες οι πολίτες ενημερώνονται από την τηλεόραση, αλλά πουθενά αλλού στον κόσμο ένα άτομο δεν ελέγχει πλήρως την ενημέρωση μέσω της τηλεόρασης. Οταν αυτό το άτομο είναι ο πρωθυπουργός της χώρας, τότε μιλάμε για συγκέντρωση της εξουσίας. Δεν μιλάμε πια για δημοκρατία, αλλά για ολιγαρχία. Φυσικά, ο νέοι ενημερώνονται από το Ιντερνετ -και το Διαδίκτυο παίζει σημαντικό ρόλο στην οργάνωση των μαζικών κινητοποιήσεων- αλλά οι απλοί άνθρωποι βλέπουν ειδήσεις στην τηλεόραση. Οι εφημερίδες από την άλλη απευθύνονται σε μια ελίτ.

Πριν από λίγο καιρό, ο Μπερλουσκόνι παρουσιάστηκε στην πρώτη από τις πολλές δίκες που αντιμετωπίζει, για να πει ότι οι εισαγγελείς τον βλέπουν «ως το μεγαλύτερο εμπόδιο που συναντά η Αριστερά για να εξασφαλίσει την εξουσία». «Δυστυχώς», συνέχισε, «ο κομμουνισμός στην Ιταλία ποτέ δεν άλλαξε. Είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στην ιστορία και στο σύμπαν που έχει δεχθεί τόσες πολλές κατηγορίες»

– Είναι γεγονός ότι ο κομμουνισμός δεν υφίσταται από το 1989, δηλαδή εδώ και 22 χρόνια. Ο κομμουνισμός δεν υπάρχει στην Ευρώπη, ούτε καν στην Κίνα· το κινεζικό κομμουνιστικό κόμμα εφαρμόζει τον πιο στυγνό καπιταλισμό παγκοσμίως. Το να λέει κάποιος ότι οι κομμουνιστές τον καταδιώκουν, σημαίνει ότι αυτός ο κάποιος έχει χάσει τα λογικά του. Οταν ένα άτομο είναι τρελό και βρίσκεται στην εξουσία τότε γίνεται πολύ επικίνδυνο. Ο μόνος παλιός κομμουνιστής σήμερα, που διαθέτει μεγάλη εξουσία, είναι ο Πούτιν, ο οποίος υπήρξε επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας, ένας πολύ ισχυρός άνδρας ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος. Και δεν είναι τυχαίο ότι είναι στενός φίλος του Μπερλουσκόνι. Μοιράζονται το ίδιο μίσος για τη δημοκρατία. Κάθε αντίπαλος του Μπερλουσκόνι είναι κομμουνιστής – κατά την άποψή του οι δικαστές είναι κομμουνιστές. Ομως οι περισσότεροι δικαστές είναι συντηρητικοί, οι οποίοι απλώς εφαρμόζουν στην πράξη τη δικαιοσύνη. Ο Μπερλουσκόνι βρίσκεται συχνά στη θέση του κατηγορούμενου γιατί απλούστατα παραβιάζει τον νόμο και το Σύνταγμα. Επίσης, κάθε μέρα σχεδόν κατηγορεί τους δημοσιογράφους. Αποκαλεί μάλιστα κομμουνιστικές τις εφημερίδες που γράφουν την αλήθεια γι’ αυτόν. Η «La Rebbublica», η νέα εφημερίδα «In Fatto Quotidiano», αλλά ακόμη και οι πιο συντηρητικές σαν την «Corriere de la serra», έχουν δεχθεί τα πυρά του.

Ενας άλλος φίλος του Μπερλουσκόνι είναι ο Μουαμάρ Καντάφι.

– Ναι, είναι ο δεύτερος καλύτερος φίλος του. Αν κρίνουμε τους φίλους του, μπορούμε να καταλάβουμε τα πολιτικά ιδεώδη του. Υπήρχε και ο Μπους, αλλά ο Μπους δεν ήταν φίλος, ήταν ο αρχηγός του.

Τον προηγούμενο Ιούνιο στη Ρώμη, ο πρόεδρος της Λιβύης στράφηκε στον Μπερλουσκόνι για να ανανεώσουν τους δεσμούς που συνδέουν τις χώρες τους. Αυτό τι αντίκτυπο έχει υπό το φως των σημερινών εξελίξεων στη βόρεια Αφρική;

– Οι άλλες μεγάλες δυνάμεις της Δύσης -η Γαλλία, η Αγγλία, η Γερμανία και οι ΗΠΑ- δεν υπολογίζουν την Ιταλία, ακριβώς επειδή ο Μπερλουσκόνι υπήρξε στενός φίλος του Καντάφι. Η Ιταλία μπορεί μεν να ανήκει σε ένα συνασπισμό που προσπαθεί να ανατρέψει το λιβυκό καθεστώς, αλλά ο Μπερλουσκόνι δεν χάνει ευκαιρία να υπογραμμίζει τη συμπάθειά του προς τον Καντάφι. Είναι αναπόφευκτο οι υπόλοιπες χώρες να μην εμπιστεύονται την ιταλική κυβέρνηση. Πριν από μερικές μέρες, η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, ο Ομπάμα και ο Κάμερον συμμετείχαν σε μια τηλεδιάσκεψη με θέμα τη στρατιωτική επέμβαση, αλλά όχι ο Μπερλουσκόνι. Αυτή είναι τώρα η Δύση - η Ιταλία είναι πια εκτός.

Share in Facebook
Tweet it!