18 | 10 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

Ο ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

Σύμφωνα με το άρθρο 1 του Συντάγματος, όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και ασκούνται για το λαό. Σύμφωνα με το άρθρο 103 του Συντάγματος, οι δημόσιοι υπάλληλοι οφείλουν να υπηρετούν το λαό.

Οι δύο αυτές συνταγματικές επιταγές αποτελούν την κρηπίδα του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Θα έπρεπε, συνεπώς, να είναι γραμμένες σε κάθε δημόσιο χώρο με φωτεινά γράμματα, για να υπενθυμίζουν διαρκώς στους μεν υπαλλήλους ότι αυτοί είναι εντολοδόχοι και υπηρέτες του λαού, στους δε πολίτες ότι αυτοί είναι οι εντολείς, εργοδότες και αφέντες των δημόσιων υπαλλήλων.

Παρά ταύτα, όμως, όλες οι δημόσιες επιγραφές αρχίζουν με τη λέξη «ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ», δίνοντας έτσι έμφαση στις υποχρεώσεις του λαού, για να ξεχνάει τα δικαιώματά του. Ο κυρίαρχος λαός, κινούμενος καθημερινά μέσα στο πυκνό δάσος των απαγορεύσεων, υποβάλλεται σε τέτοιο βαθμό, ώστε τελικά να συμπεριφέρεται σα δούλος κι όχι σαν αφέντης. Ξεχνάει ότι αυτός είναι η πηγή της εξουσίας, κι όχι το άθυρμά της. Τουναντίον, είναι πεπεισμένος ότι είναι φορέας μόνο υποχρεώσεων και όχι δικαιωμάτων.

Όμως, σε μια ευνομούμενη και δημοκρατούμενη Πολιτεία τα ατομικά δικαιώματα πρέπει να βρίσκονται σε σχέση ισοδυναμίας με τις επιβαλλόμενες υποχρεώσεις. Και αυτή ακριβώς η ισοδυναμία συνιστά την πεμπτουσία της Δικαιοσύνης και το αρραγές θεμέλιο της Δημοκρατίας. Για να σταθεί όρθια η Δημοκρατία χρειάζεται δυο πόδια: το πόδι των υποχρεώσεων και το πόδι των δικαιωμάτων. Χωρίς το πρώτο μετατρέπεται σε αληθινή ζούγκλα, όπου ισχύει ο νόμος του ισχυροτέρου. Χωρίς το δεύτερο εκφυλίζεται σε στυγνή τυραννία, όπου οι λίγοι καταδυναστεύουν τους πολλούς.

Κάθε εξουσία που δεν εκπορεύεται από το λαό ή στρέφεται κατά του λαού είναι αντισυνταγματική και, άρα, αντιλαϊκή. Η εξουσία νομιμοποιείται μόνο οσάκις εκχωρείται από το λαό και είναι ταγμένη στην υπηρεσία του λαού. Δυστυχώς, όμως, πολλοί υπάλληλοι νοσφίζονται την εξουσία που τους εμπιστεύεται ο λαός και την διαχειρίζονται προς ίδιον όφελος και ενάντια στο κοινό συμφέρον. Έτσι, η σχέση μεταξύ υπαλλήλου και πολίτη από σχέση μεταξύ υπηρέτη και κυρίου μεθίσταται – στην καλύτερη περίπτωση – σε σχέση μεταξύ δυνάστη και δυναστευόμενου και – στη χειρότερη – σε σχέση μεταξύ θύτη και θύματος.

Με την πάροδο του χρόνου ο λαός παύει να είναι η πρωτογενής πηγή εξουσίας και αποβαίνει το αντικείμενο ή το θύμα της. Με την ψήφο του δεν πλάθει την μοίρα του, αλλά επιλέγει τους τυράννους του και το είδος των βασανιστηρίων του. Με την υπογραφή του, αντί να διασφαλίζει τα δικαιώματά του, υπογράφει την καταδίκη του. Με τη δύναμή του, αντί να προασπίζει την ελευθερία του, χαλκεύει τα δεσμά του. Και όλα αυτά εν ονόματι και υπό το φως της Δημοκρατίας. Έτσι, η Δημοκρατία γίνεται το δόλωμα, για να πιαστεί ο πολίτης στη φάκα της τυραννίας!

Συνήθως, ο υπάλληλος αντικρίζει τον πολίτη άλλοτε ως ενοχλητικό ζωύφιο, και άλλοτε ως υποψήφιο θύμα. Δεν τον βλέπει ως μια ευκαιρία, να δείξει την αφοσίωσή του προς τον αφέντη του ή την ευγνωμοσύνη του προς τον ευεργέτη του ή τη υπακοή του στον εντολέα του, αλλά ως ευκαιρία να δείξει τη δύναμή του, να ικανοποιήσει τις ανθρώπινες αδυναμίες του και να ξεράσει επάνω του τα απωθημένα του. Δεν ατενίζει τον πολίτη με χαμόγελο στα χείλη, με ευγένεια, με ευπροσηγορία και καταδεκτικότητα, αλλά με βλοσυρότητα, έπαρση, καταφρόνια και καχυποψία. Τον βλέπει σαν ξένο που καταπάτησε το φέουδό του ή παραβίασε την πόρτα του σπιτιού του. Θεωρεί την επίσκεψη του πολίτη ως ενόχληση, κι όχι ως ευχαρίστηση. Υπολαμβάνει την οφειλόμενη υπηρεσία προς τον πολίτη ως αγγαρεία και όχι ως εκπλήρωση καθήκοντος, επιβαλλόμενου από το σύνταγμα.

Κανένας υπάλληλος δεν ευχαριστεί τον εξυπηρετούμενο πολίτη, που του έδωσε την ευκαιρία να εκπληρώσει στο πρόσωπό του το συνταγματικό του χρέος. Αντί να αισθάνεται ο υπάλληλος υπόχρεος προς τον πολίτη, στον οποίο χρωστάει την υπαλληλική του ιδιότητα και το μισθό του, νιώθει ο πολίτης υποχρεωμένος προς τον υπάλληλο που απλώς έπραξε το καθήκον του. Δηλαδή τα δικαιώματα του πολίτη τελικά μεθίστανται σε μέσο καταδυνάστευσής του από τον υπάλληλο.

Ο δύσμοιρος πολίτης προσέρχεται στο γραφείο του υπαλλήλου ως ικέτης ή επαίτης, κι όχι ως δικαιούχος ή απαιτητής. Αντί να αξιώνει τα νόμιμα δικαιώματά του, τα εκλιπαρεί. Δεν προστάζει, αλλά παρακαλεί. Στέκεται απέναντι στο δυνάστη του άοπλος, συνεσταλμένος, άτολμος, διστακτικός, αδύναμος και έμφοβος, προσπαθώντας να τον εξευμενίσει, για να ευδοκήσει να ακούσει το νόμιμο αίτημά του. Νιώθει σαν πουλί στα νύχια του γερακιού της εξουσίας. Αισθάνεται ένοχος, χωρίς να έχει διαπράξει κανένα έγκλημα. Τρέμει αντικρίζοντας τον δράκοντα της εξουσίας. Έτσι, η συνταγματική υποχρέωση του υπαλλήλου να υπηρετεί το λαό μετατρέπεται σε μέσο καταδυνάστευσης, βασανισμού και ταλαιπωρίας του πολίτη. Ο υπάλληλος δεν διστάζει να στρέψει τη λόγχη της εξουσίας εναντίον εκείνου που του την εμπιστεύθηκε, για να τον προστατεύει από παντοίους κινδύνους.

Ουαί και αλίμονο αν ένας πολίτης διαμαρτυρηθεί για την ανάρμοστη συμπεριφορά ή την ολιγωρία κάποιου υπαλλήλου! Τότε όλοι οι σατραπίζοντες συνάδελφοί του κάνουν μέτωπο, για να εξοντώσουν τον διαμαρτυρηθέντα πολίτη, σε επίδειξη κακώς εννοούμενης αλληλεγγύης προς τον θιγέντα συνάδελφό τους. Οι ισχύουσες πειθαρχικές διατάξεις είναι ανίσχυρες να πατάξουν τον αυταρχισμό των συνασπισμένων δημόσιων υπαλλήλων. Διότι, συνήθως, εκείνοι που ασκούν τον πειθαρχικό έλεγχο καλύπτουν τους παραπτωματίες, αφού και οι ίδιοι ρέπουν στον αυταρχισμό. Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει λέει ο θυμόσοφος λαό μας. Η διαμαρτυρία του πολίτη εκλαμβάνεται ως ανταρσία ενάντια στο δημοσιοϋπαλληλικό κατεστημένο και γι’ αυτό το φίδι της κρατικής εξουσίας κουλουριάζεται στο σβέρκο του για να τον πνίξει..

Όταν ο υπάλληλος έχει τη δυνατότητα να αυθαιρετεί ανεξέλεγκτα, τότε κανένας νόμος δεν μπορεί να προστατεύσει τον αδικούμενο πολίτη. Γιατί, κάθε αντιδικία μεταξύ κράτους και πολίτη δεν είναι παρά αντιδικία μεταξύ οπλισμένου και αόπλου, διό και επικρατεί πάντοτε το δίκαιο του ισχυροτέρου. Οι νόμοι στα χέρια των υπαλλήλων δεν λειτουργούν ως προστατευτική ασπίδα των δικαιωμάτων του πολίτη, αλλά ως μέσα υποδούλωσής του στην κρατική εξουσία. Το άκρον άωτον της αδικίας είναι να καταστρατηγούνται οι νόμοι εν ονόματι των νόμων και να ικανοποιούνται τα προσωπικά συμφέροντα των υπαλλήλων εν ονόματι του δημόσιου συμφέροντος!

Ο αυταρχισμός οφείλεται κυρίως στην επαγγελματική ανεπάρκεια, στις φυλετικές καταβολές και στα υποσυνείδητα συμπλέγματα κατωτερότητας των υπαλλήλων. Γενικά, ο άνθρωπος φύσει ρέπει στην κατάχρηση της εξουσίας. Απεχθάνεται τη νομιμότητα της εξουσίας, γιατί αυτή αποσκοπεί στο δημόσιο κι όχι στο προσωπικό συμφέρον. Η νόμιμη εξουσία δεν έχει την γλύκα και την ελκυστικότητα της αυθαίρετης εξουσίας. Κατά κανόνα, η αυταρχικότητα του υπαλλήλου αντισταθμίζει κάποιο υποσυνείδητο σύμπλεγμα κατωτερότητάς του. Η ακεραιότητα του χαρακτήρα, η ολοκληρωμένη προσωπικότητα και ο υγιής ψυχισμός του υπαλλήλου δεν αποτελούν πρόσφορο έδαφος για την ευδοκίμηση του αυταρχισμού. Ο αυταρχισμός είναι τόσο εντονότερος, όσο μεγαλύτερη είναι η επαγγελματική ανεπάρκεια και η υποσυνείδητη κατωτερότητα του υπαλλήλου. Στην περίπτωση αυτή ο υπάλληλος χρησιμοποιεί την εξουσία του βαθμού ή της θέσης του, όχι ως έπαλξη εκπλήρωσης της αποστολής του, αλλά ως αναγκαίο συμπλήρωμα της προσωπικής του αξίας. Μη δυνάμενος να επιβληθεί στο περιβάλλον του με την ασθενή προσωπικότητά του, επιστρατεύει τον αυταρχισμό του, για να δείξει τη δύναμή του ή την υπεροχή του έναντι των άλλων. Όπου σπέρνεται η ανικανότητα, εκεί φυτρώνει η τυραννία.

Τον αυταρχισμό υποθάλπει, επίσης, η αναξιοκρατία. Οι άξιοι υπάλληλοι, κατά κανόνα, τάσσονται στην υπηρεσία των πολιτών μέχρι αυτοθυσίας και εκπληρώνουν ευόρκως την αποστολή τους. Εξυπηρετούν τους πολίτες με ευγένεια, προθυμία και αφιλοκέρδεια. Αντίθετα, όσοι υπάλληλοι μπαίνουν στο Δημόσιο από το παράθυρο ή την πισώπορτα, αισθάνονται υπόλογοι έναντι των μεσαζόντων, κι όχι έναντι του λαού, τον οποίο καλούνται να υπηρετήσουν.

Για να παταχθεί αποτελεσματικά ο αυταρχισμός των δημόσιων οργάνων θα πρέπει:

α) Να χαρακτηριστεί ο αυταρχισμός ως ιδιώνυμο ποινικό αδίκημα, κολαζόμενο με ποινή φυλάκισης και απόλυσης από το Δημόσιο.

β) Να σταματήσουν οι παρ’ αξίαν διορισμοί και προαγωγές των υπαλλήλων.

γ) Να τοποθετείται ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

δ) Να διαφωτιστεί επαρκώς ο λαός, ώστε να συνειδητοποιήσει το συνταγματικό του ρόλο ως αφέντη κι εργοδότη των υπαλλήλων. Η αμάθεια είναι η κυριότερη αιτία της καταδυνάστευσής του από τους υπηρέτες του. Ο τυφλός δεν μπορεί ποτέ να γίνει πραγματικός αφέντης. Είναι καταδικασμένος να είναι πάντοτε υποχείριο των χειραγωγών του.

ε) Να συντελεστεί η εξυγίανση του δημόσιου βίου. Διότι, όπου υπάρχει κοπριά, εκεί υπάρχουν και πολλά σκουλήκια.-

Share in Facebook
Tweet it!