19 | 09 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

ΤΗΣ ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΠΑΛΑΜΗΣ

Ποιό κόμμα να... ψηφίσω;

Αυτό που με το πρόγραμμά του φαίνεται να υπόσχεται ότι θα εξυπηρετήσει περισσότερο τα προσωπικά μου συμφέροντα ή αυτό που έχει ένα γενικότερο σχέδιο για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου της χώρας, αλλά που – κάπου – με πλήττει βραχυπρόθεσμα, οικονομικώς ή άλλως;

Κι αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάποιο κόμμα που υπόσχεται να συνδυάσει γενικά σχέδια με προσωπική εξυπηρέτηση, αλλά έχει εμπλακεί σε οικονομικά ή άλλα σκάνδαλα, τότε τι κάνω;

Κι αν, επίσης, ένα κόμμα πληροί τις προϋποθέσεις γενικού σχεδίου, προσωπικής εξυπηρέτησης και απουσίας σκανδάλων, αλλά δεν είναι κόμμα εξουσίας, τότε ποία η θέσις μου;

Κι αν κάποιο κόμμα έχει θέσεις πλήρως αντίθετες προς την “ιδεολογία” μου, αλλά μ’ αυτό κατεβαίνει υποψήφιος ο ξάδερφός μου ή αυτός που υπόσχεται να με “βολέψει”, τότε το ψηφίζω;

Κι αν υπάρχει ένα κόμμα που με καλύπτει ιδεολογικά, υπηρετεί – κατά το μάλλον ή ήττον – τα συμφέροντά μου και έχει “καθαρά ψηφοδέλτια”, αλλά ο αρχηγός του είναι – φως, φανάρι – πολύ λίγος και τοποθετημένος εκεί λόγω οικογενειακού ονόματος, τότε το καταπίνω;

Κι αν ένα κόμμα μ’ έχει κερδίσει με τη μαχητικότητά του υπέρ των οικονομικά αδυνάτων και με τη δυναμική υπεράσπιση των εργαζομένων, αλλά που το ίδιο οραματίζεται έναν κόσμο φανταστικό και πρακτικά ανεφάρμοστο – τουλάχιστο σε συνθήκες ελευθερίας – τότε να του συντηρήσω το μύθο;

Κι αν η οικογένειά μου, “παραδοσιακά”, ψηφίζει ένα κόμμα, αλλά εγώ πιστεύω ότι είναι πρακτικά κι εξόφθαλμα αδύνατον κάποιος (ή κάποιο κόμμα) να έχει διαχρονικά πάντα δίκιο και να είναι πάντα “σωστός” ενώ οι άλλοι πάντα “λάθος”, τότε… what?

Κι αν, τέλος, συνυπολογίσω την πρεμούρα όλων ανεξαιρέτως των υποψηφίων, ανεξαρτήτως κόμματος, να εκλεγούν “πάση θυσία” και αναρωτηθώ: «είναι δυνατόν κάποιος, στα καλά του καθουμένου, ν’ αφήνει την καρέκλα του για να πάει να σώσει το διπλανό του – εκτός κι αν είναι ναυαγοσώστης – καθημερινώς πράττοντας τοιουτοτρόπως, για τέσσερα συναπτά έτη», τότε... πώς μπορώ να μην αισθανθώ ένα ρίγος συγκίνησης για την άδολη αυτή προθυμία τους και πώς μπορώ να μην τους ανταποδώσω – και με τα δυο μου τα χεράκια – το χαιρετισμό της ανοιχτής παλάμης που μου απευθύνουν από την εξέδρα;

Share in Facebook
Tweet it!