19 | 09 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΟΝΟΓΑΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΓΑΜΙΚΗ ΑΠΙΣΤΙΑ

Ο Τάκιτος (56 μ.Χ. – 117 μ.Χ.) υποστηρίζει πως οι γερμανικές φυλές που τόσο ταλαιπώρησαν τη Ρώμη, οφείλουν εν μέρει τις επιτυχίες τους στο γεγονός ότι ήταν μονογαμικές κοινωνίες και, κατά συνέπεια, εκδήλωναν την επιθετικότητά τους εκτός των κοινωνιών τους, με θύμα βέβαια τη Ρώμη.

Είχε διαισθητικά προβλέψει πως η πολυγαμία συνεπάγεται τον ανταγωνισμό, τη βία και την επιθετικότητα (στο εσωτερικό).

Κανείς όμως δε θα μπορούσε να προβλέψει τη δραματική κατάληξη που είχε μια άλλη πράξη βίας, η ανταρσία του Μπάουντι.

Το αγγλικό θωρακισμένο μεταγωγικό πλοίο Μπάουντι σάλπαρε από το λιμάνι Σπίτχεντ του Χάμσαϊρ της Αγγλίας το Δεκέμβρη του 1787 για την Ταϊτή (κεντρικός Ειρηνικός). Το 1790, μετά από αρκετές περιπλανήσεις σε άγνωστα μέρη, 9 στασιαστές από το Μπάουντι αποβιβάστηκαν στο – ακατοίκητο τότε - νησάκι Πίτκερν (κάπου 3.000 μίλια δυτικά της Χιλής, στο νότιο Ειρηνικό) μαζί με 6 άντρες και 13 γυναίκες που είχαν πάρει μαζί τους από την Πολυνησία. Χιλιάδες μίλια μακριά από το πλησιέστερο κατοικημένο σημείο, χωρίς να ξέρει κανείς που βρίσκονται, άρχισαν μια καινούργια ζωή στο μικρό νησί.

Σημειώστε τη διαφορά: 15 άντρες και 13 γυναίκες. Όταν η αποικία τους ανακαλύφθηκε μετά από 18 χρόνια, επιζούσαν 10 γυναίκες και 1 μόνο άντρας. Από τους υπόλοιπους άντρες, 1 είχε αυτοκτονήσει, 1 πέθανε από φυσική αιτία και 12 είχαν δολοφονηθεί. Ο επιζών (Πολυνήσιος) ήταν απλώς ο μόνος που είχε επιβιώσει μετά από ένα όργιο βίας με κίνητρο αποκλειστικά τον ανταγωνισμό για τις γυναίκες. Προσηλυτίστηκε στο Χριστιανισμό και πρωτοστάτησε στην επιβολή της μονογαμίας στην κοινωνία του Πίτκερν. Έως το 1930, που διατηρούνταν αξιόπιστα αρχεία, φαινόταν ότι η προσπάθειά του είχε επιτύχει. Εκτός από ορισμένες περιπτώσεις απιστίας, οι κάτοικοι του Πίτκερν είχαν παραμείνει μονογαμικοί, ζούσαν ειρηνικά και είχαν ξεχάσει το αιματοβαμμένο επεισόδιο του εποικισμού του νησιού τους.

Η μονογαμία λοιπόν είναι ίσως καλή και έχει πιθανόν κάποια πλεονεκτήματα όσο κάποιος άντρας δεν αποφασίζει να την εγκαταλείψει. Επειδή όμως τα πλεονεκτήματα της πολυγαμίας είναι προφανή από εξελικτική σκοπιά, αυτή η απόφαση μόνο από δύο παράγοντες μπορεί να αποκλειστεί: είτε εάν οι άλλοι άντρες μπορούν να διαφυλάξουν το μονογαμικό τους ταίρι χωρίς να του κάνουν κακό, είτε εάν η απόσταση που χωρίζει τα ζευγάρια είναι μεγάλη.

Οι σύγχρονοι άνθρωποι λοιπόν, που ζουν έντονα κοινωνική ζωή (πολύ κοντινές αποστάσεις), αν ήταν αυστηρά μονογαμικοί θα έπρεπε να ανήκουν στην πρώτη περίπτωση, να διαθέτουν δηλαδή μηχανισμούς διαφύλαξης του ζευγαριού από την εξελικτικά κερδοφόρα πολυγαμική σεξουαλική δραστηριότητα (πλήθος απογόνων). Οι μηχανισμοί αυτοί θα μπορούσαν να είναι κοινωνικοί, όπως λόγου χάρη οι διάφορες θρησκευτικές, θεσμικές και νομικές απαγορεύσεις της μοιχείας, αλλά και βιολογικοί, όπως η ζήλια, η οποία σύμφωνα με πολλούς επιστήμονες έχει προσαρμοστικό χαρακτήρα.

Από το βιβλίο: «Ο ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΣ ΠΙΘΗΚΟΣ» του Ε. Καφετζόπουλου (σπούδασε Ιατρική και από το 1994 διδάσκει νευροψυχολογία και νευροεπιστήμες στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου). Πρώτη έκδοση: 1999 Εκδόσεις: ΚΑΤΟΠΤΡΟ

Share in Facebook
Tweet it!