17 | 12 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

ΝΑ ΖΕΙΣ

Το 1994 ο σκηνοθέτης Ζανγκ Γιμού, μετέπειτα σκηνοθέτης και της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου το 2008, παρουσίασε την ταινία «Να ζεις» που συνέβαλε περισσότερο ίσως από κάθε άλλο έργο του στην παγκόσμια αναγνώρισή του και ταυτόχρονα κόστισε σε αυτόν και στην Γκογκ Λι, πρωταγωνίστρια και σύζυγό του τότε, δύο χρόνια αποκλεισμού από τον κινηματογράφο στην πατρίδα του.

Η ταινία συνοψίζει με μια έννοια το πώς ο μικρός κόσμος των απλών, αναλώσιμων ανθρώπων βλέπει τον «μεγάλο» κόσμο της Ιστορίας, ιδωμένης ως ιστορίας των πολέμων και των ηγετών που τους αποφασίζουν. Είναι η ιστορία μιας τεράστιας χώρας μέσα από την ιστορία μιας μικρής οικογένειας που υποφέρει όλες τις περιπέτειες, τον παγκόσμιο και τον εμφύλιο πόλεμο καθώς και την πολιτιστική επανάσταση, που επιχείρησε να σπάσει την πολιτισμική παράδοση αιώνων.

Πέπη Ρηγοπούλου - efsyn.gr - 06/07/2016

Η καταστροφή του οικογενειάρχη από τον τζόγο και η καταφυγή του στο κινεζικό θέατρο σκιών για να επιζήσει, ο «λούμπεν» οπορτουνισμός του που του επιτρέπει να αλλάζει στη στιγμή στρατόπεδο είναι βασική πτυχή της ιστορίας.

Ιστορίας που κορυφώνεται όταν μέσα στην πολιτιστική επανάσταση η γυναίκα του πεθαίνει την ώρα του τοκετού γιατί κανείς, επαναστάτης ή αντιδραστικός, δεν ξέρει ή δεν μπορεί να τη σώσει: Οι νεαρές ερυθροφρουρίνες που παριστάνουν τις γιατρούς είναι αστοιχείωτες, ενώ ο καθηγητής μαιευτικής που αποφυλακίζεται για να την ξεγεννήσει πεθαίνει σκασμένος από τα πολλά ψωμάκια και το νερό που κατανάλωσε για να κορέσει την πείνα και τη δίψα του.

Μένει ο παππούς και το μωρό που θα ονομαστεί Ψωμάκι.

Το μήνυμα της ταινίας αυτής, που συνδυάζει τον ρεαλισμό και το σύμβολο, συνοψίζεται, όπως δηλώνει και ο τίτλος, στην κατάφαση της ζωής πέρα και πάνω από όλα.

Στη σημερινή Κίνα, που κάποτε ήταν το ίνδαλμα της επαναστατικής ευρωπαϊκής νεολαίας, ο, μέχρι πρότινος απαγορευμένος, ενίοτε επί ποινή θανάτου, Κομφούκιος μοιάζει να έχει καταφέρει να διαλέγεται με τον Μάο.

Δεν είμαι σε θέση να πω ποια είναι η ποιότητα και ποιες οι προοπτικές αυτού του διαλόγου.

Αλλά είναι βέβαιο ότι στην τεράστια αυτή χώρα που, παρά τα όποια προβλήματα κάθε λογής, πολιτικά, οικονομικά, οικολογικά, προωθεί αργά αλλά σταθερά σε παγκόσμιο επίπεδο τα συμφέροντά της, κρίνονται ζητήματα που, λόγω και του μεγέθους της, αφορούν και την υπόλοιπη ανθρωπότητα:

Πόση και τι λογής δημοκρατία, πόση και τι λογής ανάπτυξη μπορούν να συνυπάρξουν, πόσο τα πολιτισμικά, τα πολιτικά και τα εργασιακά δικαιώματα θα μπορέσουν να συνδυαστούν με την αποτελεσματικότητα, που παρά τα όσα πιστεύουν οι δογματικοί κάθε χρώματος, να μην προϋποθέτει τον αυταρχισμό;

Και για να γυρίσουμε στο «Να ζεις», πόση και τι λογής ζωή χωράει τις εξελίξεις στην Κίνα και αλλού;

Το ταξίδι του Ελληνα πρωθυπουργού στην Κίνα είναι ένα ακόμη βήμα σε μια σειρά κινήσεων που θέλουν να δείξουν σε μια καθημαγμένη κοινωνία ότι παρά τα συμβαίνοντα το μέλλον προδιαγράφεται φωτεινό.

Ο Πειραιάς, που πριν από λίγο μόνον καιρό αποκαλούνταν από το κυβερνών κόμμα «Το λιμάνι της αγωνίας», δίνεται με πολύ χαμηλό τίμημα –ή κατά πρωθυπουργική δήλωση «παραχωρείται» στην Cosco- και οι σοβαρότατες επιφυλάξεις του αρμόδιου υπουργού έχουν μετατραπεί σε περιθωριακούς, τεχνικού τύπου «αστερίσκους».

Η Ελλάδα, μαθαίνουμε, προαλείφεται να γίνει η πύλη της Κίνας στην Ευρώπη.

Ποια θα είναι η μοίρα όσων Ελλήνων θα βρουν δουλειά εκεί;

Και ακόμη ποιο το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας μας ολόκληρης;

Γράφω και σκέφτομαι τις τελευταίες απανωτές εξελίξεις.

Την επικείμενη πτώχευση της «Μαρινόπουλος» με τους χιλιάδες εργαζομένους και την αυτοκτονία –για μένα το ίδιο τραγική με κάθε άλλη αυτοκτονία των Μνημονίων– του Κυριάκου Μαμιδάκη, για τον οποίο η αξιοπρέπεια ήταν, φαίνεται, πιο σημαντική από την επιβίωση. Και αναρωτιέμαι: Μήπως οι επαγγελίες «ανάπτυξης» σε μια κοινωνία που ξεψυχά αποτελούν κάποτε φενάκη;

Και μήπως το «Να ζεις» είναι παντού και πάντα η υπέρτατη αξία και η πιο τολμηρή επανάσταση;

Share in Facebook
Tweet it!