20 | 10 | 2017

Κύριες επιλογές
Χρονική ταξινόμηση άρθρων
Powered by mod LCA
Οι Ειδήσεις από...

ΔΗΜΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣΗΣ (1923 - 1997)

Μια μορφή ξεχωριστή, στη μικρή κοινωνία της Λευκάδας, δικηγόρος για δέκα χρόνια, συμβολαιογράφος για 24 χρόνια, εκ των οποίων τα 10 εκτελούσε και χρέη αμίσθου Υποθηκοφύλακα.

Ο Δήμος Μαλακάσης δεν ήταν μόνον αυτό. Ήταν ζωγράφος ακουαρέλας, σκιτσογράφος (σχεδίαζε πάντα με ένα μολύβι), έγραψε βιβλία, όπως «Το χρονικό των εμποροκτηματιών της Αγίας Μαύρας 1820-1920», το οποίο αποτελεί μέρος από την εργασία: «Μαγαζιά-Τέχνες-Εργαλεία 1840-1940», ως και το βιβλίο «Τα παλιά σπίτια της Λευκάδας», το περιεχόμενο των οποίων άντλησε από παλιά νοταριανά έγγραφα και συμβόλαια, με την ευτυχή σύμπτωση -την περίοδο εκείνη- να εκτελεί χρέη υποθηκοφύλακα στο υποθηκοφυλακείο Λευκάδας με το πλούσιο και απέραντο υλικό των βιβλίων του. Έκανε, επίσης, πολλές δημοσιεύσεις στις Λευκαδίτικες σελίδες.

Βέβαια, υπάρχουν και πολλές ακόμη εργασίες που δεν έχουν εκδοθεί και τις οποίες ο γιος του Κώστας έχει αρχειοθετήσει και αφορούν ήθη και έθιμα καθώς και παλιά επαγγέλματα στην πόλη της Λευκάδας.

Υπήρξε λάτρης της δημοτικής γλώσσας όσο και της ιδιόμορφης τοπολαλιάς των μπουρανέλων της παλιάς πόλης της Λευκάδας.

Ασχολήθηκε με πάθος όσον αφορά τη διοργάνωση και διεκπεραίωση των πολιτιστικών δρώμενων της αγαπημένης του πατρίδας της Λευκάδας.

Υπήρξε ένα από τα πιο ενεργά μέλη του Μουσικοφιλολογικού Ομίλου “Ορφέας”, στον οποίο διατέλεσε και πρόεδρος.

Κάπου εδώ πρέπει να σας αναφέρω ότι το 1964 επιμελήθηκε το σκηνικό της διοργάνωσης του Διεθνούς Φεστιβάλ Φολκλόρ Λευκάδας, το οποίο ζωγράφισε ο ίδιος με μεγάλο ζήλο απεικονίζοντας υπέροχα μια Λευκαδίτισσα νύφη ντυμένη με την παραδοσιακή μας στολή (και το οποίο Φεστιβάλ φιλοξένησε και τη φωνή της Μαρίας Κάλλας εκείνη τη χρονιά), καθώς και το σκηνικό με το περιστέρι της ειρήνης που στάθηκε αιτία να του ζητηθεί από την αστυνομία ο λόγος που ζωγράφισε κάτι τέτοιο.

Την ίδια εποχή, ο Δήμος Μαλακάσης μαζί με τον Πανταζή Κοντομίχη (καθηγητή αλλά και λαογράφο) και το Δημήτριο Φατούρο (δικηγόρο) σάρωναν την πλατεία της Λευκάδας και ταξινομούσαν τις καρέκλες για να είναι έτοιμες στην επόμενη παράσταση του φεστιβάλ.

Συμμετείχε σε ομιλίες στα πλαίσια των Εορτών Λόγου και Τέχνης, παρουσιάζοντας τη ζωή και τις τέχνες στη Λευκάδα κατά το μεσοπόλεμο διάστημα.

Οξυδερκής από τη φύση του, ερευνούσε, σχολίαζε, καυτηρίαζε και διακωμωδούσε τα πάντα με ένα δικό του, ξεχωριστό, λευκαδίτικο τρόπο, από το πιο σοβαρό και περίπλοκο μέχρι το πιο αστείο και απλό λέγοντας ότι «η τραγωδία από την κωμωδία απέχει ελάχιστο, κλαίμε με την τραγωδία, αλλά και από το πολύ γέλιο της κωμωδίας μας έρχονται δάκρυα».

Η επιστημονική του κατάρτιση, η αφιλοκερδής συμμετοχή του, ο σεβασμός προς τους συναδέλφους του, η κατανόηση των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι πελάτες του γραφείου του και το ανεξάντλητο χιούμορ του, τον έκαναν γνωστό και αγαπητό. Άριστος οικογενειάρχης, πραγματικός αγωνιστής της ζωής, μα πάνω απ’ όλα ήταν άνθρωπος που παρέμεινε για όλη του τη ζωή ένα μεγάλο παιδί.

Εγώ, είχα την τύχη να δουλέψω μαζί του 17 χρόνια και αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να τον γνωρίσω από κοντά. Σίγουρα οι περισσότεροι εδώ γνώρισαν το Δήμο το συμβολαιογράφο, στον οποίον έκαναν το συμβόλαιο τους όταν αγόρασαν κάτι, ή όταν υπέγραψαν τη γονική παροχή ή τη δωρεά από κάποιο δικό τους πρόσωπο.

Όταν άρχισα να δουλεύω μαζί του, στην αρχή δυσκολεύτηκα να καταλάβω τον τρόπο με τον οποίο σχολίαζε τα διάφορα περιστατικά του γραφείου και τον τρόπο με τον οποίο έδινε λύσεις προσπαθώντας πάντα να είναι δίκαιος με τα συμβαλλόμενα μέρη.

Έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση και συμπάθεια στους αγρότες, στους εργαζόμενους και ιδιαίτερα στους μετανάστες που ερχόντουσαν να αγοράσουν ένα κομμάτι γης με χρήματα που είχαν βγάλει με ιδρώτα και αίμα δουλεύοντας στην τότε Δυτική Γερμανία ή αλλαχού.

Ο Δήμος Μαλακάσης γεννήθηκε στην Αγία Μαύρα (όπως συχνά έλεγε, στου «Πουλιού») από οικογένεια με σχετική για την εποχή της οικονομική άνεση. Ήταν το μόνο παιδί της οικογένειας του Αντωνίου Μαλακάση που σπούδασε.

Μεγάλωσε κοντά στον αδερφό του πατέρα του, το μπάρμπα Γιώργη, όπως τον αποκαλούσε ο ίδιος, επειδή αυτός δεν είχε παιδιά, το δε σπίτι όπου μεγάλωσε ο Δήμος είναι το σπίτι που έζησε ο Άγγελος Σικελιανός.

Τέλειωσε το δημοτικό σχολείο στο μεταλλαγμένο –σήμερα- κτήριο (όπως το αποκαλούσε ο ίδιος) στην οδό Μητροπόλεως, όπου μετέπειτα  εστιατόριο και αίθουσα “Χαρά”.

Ο πόλεμος και η Κατοχή τον βρήκαν μαθητή στο γυμνάσιο Λευκάδας.

Πνεύμα ανήσυχο, ζωηρό, με καλλιτεχνικές ευαισθησίες και με φιλελεύθερα δημοκρατικά αισθήματα, γίνεται ενεργό μέλος της ΕΠΟΝ, αναλαμβάνοντας το συντονισμό της στη Λευκάδα, σχεδιάζοντας και γράφοντας -με ένα φάμπερ μολύβι- χειρόγραφες εφημερίδες της νεολαίας εκείνου του καιρού.

Φεύγοντας οι κατακτητές, βρέθηκε μαζί με άλλους νέους της εποχής του, που είχαν οραματισθεί έναν καλύτερο κόσμο, στο Μακρονήσι, την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπως γελώντας την αποκαλούσε.

Τελειώνοντας τη Νομική το 1959, άρχισε να δικηγορεί στη Λευκάδα, παραμένοντας τίμιος και ευθύς προς τους πελάτες του.

Έδωσε εξετάσεις για συμβολαιογράφος το 1967 όπου και πέρασε, αλλά ο διορισμός του καθυστέρησε για 2,5 χρόνια λόγω της επταετίας.

Έκαμε αρκετές εκθέσεις ζωγραφικής με αξιόλογα έργα μεγάλης καλλιτεχνικής επιτυχίας και ορισμένα από αυτά στολίζουν σήμερα αρκετά σπίτια στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Για μια παλιά έκθεσή του, η ποιήτρια και τεχνοκριτικός Ελένη Βακαλό, το γένος Σταυρηνού, γράφει στα Νέα στις 28-8-1959: «Ένας ερασιτέχνης Λευκάδιος ζωγράφος επίσης, ο δικηγόρος Δήμος Μαλακάσης, εξέθεσε τις ακουαρέλες του. Η αίσθηση της δύσκολης αυτής χρωματικής ύλης, η γρήγορη σύλληψη του φωτός και βασικών χρωματικών κηλίδων του θέματος σε ορισμένα κομμάτια του, ήταν ακριβώς αντάξια της σειράς των γνωστών επτανήσιων ζωγράφων».

Στην αίθουσα τέχνης του πνευματικού κέντρου Λευκάδας (14-12-1985 έως 12-1-1986) εξέθεσε ο Δήμος Μαλακάσης τις υδατογραφίες του (περιόδου 1944-1984), με μεγάλη επιτυχία και ο Θεόδωρος Στάμος γράφει «Τα έργα του Δήμου Μαλακάση είναι σε χαρτί καμωμένα με νεροχρώματα. Πρέπει να γίνονται γρήγορα και σταθερά. Δεν υπάρχει χρόνος για λάθη ή και διορθώσεις. Ο καλλιτέχνης ανταποκρίνεται στη φωνή του εσωτερικού του κόσμου. Ασφαλώς ο Δήμος Μαλακάσης είναι από τους πιο γόνιμους καλλιτέχνες στη Λευκάδα».

Εγώ, από ζωγραφική δεν ξέρω, απλά ακούστε αυτό που θα σας πω. Κάποιο απόγευμα πήγαμε για δουλειά στο σπίτι του θεατρικού συγγραφέα Μάριου Ποντίκα στον Αλέξανδρο, και αντί να μπούμε μέσα όπως μας καλούσε ο Μάριος και η σύζυγος του, ο Δήμος έλεγε: «Στάκα τσότσο», δηλαδή «περίμενε λίγο».

Προς στιγμήν, το ζεύγος Ποντίκα τα έχασε. Ο Δήμος με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις βγάζει από ένα μικρό σακίδιο ένα μπλόκ χαρτί fabriano, μια κασετίνα με χρώματα, ένα γυάλινο βαζάκι με νερό, ένα πινέλο και ένα μικρό μολύβι.

Άρχισε να τραβά ορισμένες γραμμές πάνω στο χαρτί (ακαθόριστες για μένα) και αμέσως πιάνει το πινέλο, νερό-μπογιά και σε λιγότερο από τρία λεπτά λέγει: «Μάριε έλα να δεις το σπίτι σου, δεν έκαμα μόνο το συμβόλαιο αλλά στο ζωγράφισα κιόλας. Το κακό είναι ότι δεν με αφήνει το συμβολαιογραφιλίκι να κάμω την δουλειά μου.»

Μείναμε όλοι με το στόμα ανοιχτό.

Ο Ποντίκας ρωτά: «Δήμο, τώρα το έφτιαξες;»

Ο Δήμος απαντά: «Ναι, κάτσε δα μισό μομέντο να το τελειώσω.»

Το τελείωμα ήταν η ημερομηνία και η υπογραφή του.

Όταν ήταν στο δημοτικό ζωγράφιζε τις Βλάχες πάνω στην πλάκα με το κοντύλι, δεκαετία του ‘30 στο δρόμο του Κάστρου.

Φοιτητής, που εξακολουθούσε να ζωγραφίζει ακουαρέλα, έλεγε: «Δεν έπρεπε να χαλάσω το χαρτί, ήταν ακριβό για το ημερήσιο βαλάντιο που αρκούσε για μια σκέτη μακαρονάδα με 4 φέτες ψωμί για να προσφαΐζω και 3 ποτήρια νερό να φουσκώσει το στομάχι».

Τέλος, «ο Ορφέας με έκανε ξεφτέρι» έλεγε, γιατί έφτιαχνε τα σκηνικά των χορών που γινόντουσαν εκείνη την εποχή από τα διάφορα σωματεία.

Έχω κι εγώ έναν πίνακά του που ζωγράφισε στο Σάλτσμπουργκ, στο πεζοδρόμιο, απέναντι από το σπίτι που γεννήθηκε ο Μότσαρτ και μου είπε: «Μουσική μπορεί να μην ξέρεις, (όπως πράγματι δεν κατέχω) αλλά στο σπίτι σου να έχεις φάτσα το σπίτι του Μότσαρτ».

Share in Facebook
Tweet it!